Zondag 1 januari, een verwarmende frisse start


Ik was weer vroeg uit de veren. Het idee was om te gaan vissen in het duizend eilanden rijk in langedijk. Rond elven vloog de eerst jerkbait door de lucht. Voorzichtig de wakjes uitkammen, leverde al snel de eerste snoekjes op. Grut weliswaar, maar je bent van de nul af. Tijd om eens een wat grotere plas op te zoeken. Eenmaal bij de Zuiderdel gekomen bleef het lichte baitcastertje in de auto, en kwam zijn iets zwaardere broer tevoorschijn. Een topper eraan en gooien maar. Ik kon vanaf de steigers wat waterplantjes zien staan op anderhalve meter. Als ik iets dan weer niet kan laten.... en ja hoor, een klein snoekje van rond de 45 cm vergreep zich aan de 15,5 cm lange topper die vlak boven de waterplanten heen en weer zwom. Het was een apart visje om te zien, want er zat een rare knik in de ruggegraat. Het had wat weg van een bochel. Daarna werd het stil. Ik had toch meer verwacht bij de waterplanten. Wat meer het weid op staat een rij palen. Deze staan niet echt ver uit de kant en je weet maar nooit wat er bij ligt. Ik gooi en hoor ineens een scherpe tik. Alle druk is ineens van mijn hengel af. Huh!!??. Ik zie de topper mooi in de richting van de paal door de lucht suizen. Maar mijn lijn zit er niet meer aan. Die licht doorgebroken in het water. Ik had toch geen overrun? Een blik op de spoel laat zien dat de lijn er keurig netjes afliep.

Vertwijfeld en ongelofelijk balend sta ik op de steiger. Zomaar ineens een van je favo jerkjes een zoetwatergraf geven is niet prettig. Nou ja, ik heb nog een topper jr. in de koffer liggen. Nieuwe stang ervoor en nog een keer. Ik werp en... Krijg nou wat!! Alweer! Wat is dit toch??!! Nu ben ik mijn andere Topper-ding ook al kwijt. Geen overrun. Ik kijk een goed naar mijn oude abu en zie niks bijzonders. Ik wil de lijn ophalen en dan merk ik het. De spoel stond niet eens meer in de vrijloop. Tijdens de worp is de spoel weer in zijn versnelling geknald en smeet ik vrolijk mijn lijn door. Nog heviger balend en bijna die abu erachter aan gooiend, vind ik het wel mooi geweest voor vandaag. Drie snoekjes gevangen en twee schitterende kwijt. Met een gemengd gevoel rij ik naar huis. Thuis spookt het maar door mijn hoofd. Mijn jerkbaitjes kwijt, dat bleef maar knagen. Die twee dingen hadden me in de voorgaande week van de vakantie al aardig wat snoeken opgeleverd. En dan voel je je flink zuur als je zo door zo iets stoms als een haperende reel je kunstaas kwijt raakt. Dezelfde dag nog belde ik Aad Dam op. Of hij nog een topper in blauw en een topper jr. in firetiger had liggen. Ik had geluk dus ik stond met een uur op zijn erf. Daar nog even gezellig een kop koffie gedronken en met de vervangers weer terug naar huis. De dag erop weer lekker vissen, en niet zonder succes. Enkele snoekjes dienden zich aan die dag. Een slanke snoek van 98 cm was de opener. Het mooie ervan was dat ze uit een stukje water kwamen zeer smal en ondiep was. Met een halve meter was je er wel en het slootje zal niet breder dan 4 meter zijn geweest. De daaropvolgende dagen bleef het wel aardig vangen, tot donderdag.

Donderdag 5 januari staat bij mij op stip als beste visdag ooit. Het was guur en net boven het vriespunt maar dat deerde niet. Ik stond te vissen op een vijver vlak bij mijn huis. Vroeger heb ik hier eens een snoek gevangen en verder niks. Toppie er aan gedaan (net nieuw) om eens te kijken wat ‘ie wel niet deed in het water. Eerste worp, naast wat drijvend plantenafval. Tik, tik, pauze, tik BOEM. Met een grote klap ging een forse snoek ervoor. Maar de pret was van korte duur. Helaas bleef het bij een knetterharde aanbeet. De afdrukken in de toppie waren onmiskenbaar. De snoek had het jerkbaitje zo gepakt dat de rug in de bek zat en de beide dreggen er buiten hingen. Die had nooit kunnen blijven hangen. Maar wat een opfrisser. Ik was weer helemaal alert. Weer er overheen werpen leverde helaas niks op. Ik viste het stukje verder af. Vast. Of toch niet? Rukken en korte runs volgden en even later land ik een snoekbaars van in de 60. En waar en één ligt liggen er vaak meer. In het volgende half uur weet ik er nog 4 te vangen. De teller staat op 1 snoekje en 5 snoekbaarzen, de kleinste 62 cm en de grootste 72 cm. Tijd om te verkassen. Ik loop naar de grootste plas van het stelsel. De andere vaartjes liggen nog dicht met ijs. Zou het op deze plas ook zo gaan? Ik had er al vaker staan gooien maar nog nooit een tikje. De eerste worp levert niks op. Bij de tweede worp laat ik mijn toppie wat langer afzinken en haal ik hem langzamer binnen. Binnen no time zit ik alweer vast... denk ik. Toch vis. Maar wat? Het blijkt alweer een snoekbaars te zijn die over de achterkant van de toppie is geschoven.

Vlug onthaken, een foto en weer terug. Goh, hier ook al?? Ik wist niet eens dat hier snoekbaars zat. Twee worpen later is het alweer raak. Het lijkt elke keer alsof je vast zit en dan ineens komt er beweging in. Na een uur zijn nummer 6, 7, 8, 9, en 10 op de gevoelige plaat gezet. Mijn glanzende nieuwe toppie ziet er nu niet meer zo glanzend en nieuw meer uit. Overal zitten krassen en putten. Ik bezit pluggen waar ik al jaren mee vis en die zien er zelfs nog beter uit. Het verschil tussen de gebitten van een snoek of snoekbaars laat zich nu toch wel zien. Snoek maakt meer krassen en groeven, terwijl de snoekbaarzen er echt gaten en putten in lijken te maken met die hondentanden. De duisternis valt en om 5 uur is het pikkedonker. Maar nog steeds blijven de snoekbaarzen erop vliegen. Niet elke aanbeet word verzilverd, maar na 11 vissen maal ik daar niet om. Weer vast! Aanslaan en even later heb ik een moegestreden emmer op de kant liggen. Maar goed dat de gemeente her en der vuilnisbakken heeft geplaats. Soms leken de vissen wel opgestapeld op de bodem. Meedere aanbeten tijdens een worp was niet ongewoon. Soms voelde je wanneer ze het aas pakken. Bij het voorzichtig binnentikken krijg je een klein tikje, vuil zou je dan denken, even stil laten vallen en hup, weer een vis. Ongelofelijk, tussen 5 en 6 uur dienden zich nog 3 snoekbaarzen aan. Allemaal mooie maatse vissen.

Blijkbaar had de snoekbaars totaal geen moeite met het in het donker apporteren van mijn gehanvende jerkbaitje. En inmiddels vond ik het ook mooi geweest. De teller stond op 13 snoekbaarzen en 1 snoek. Nog nooit had ik zoveel forse roofvis op een dag gevangen in een tijdsbestek van drie en een halfuur. Later die avond vraag ik me dan af of de vis het nog steeds zou doen. In het verleden heb ik wel vaker s’nachts kunstaas staan gooien en niet zonder resultaat. Dus ik weer in mijn winterjas gestapt en om 21:30 was ik weer op weg naar het stekje. Ik besloot niet over hetzelfde stuk water te gooien als eerder, maar nu de andere kant van de vijver te bevissen. Na een kwartier was het alweer raak. De kenmerkende aanbeet (vast) luidde op de aanwezigheid van de volgende snoekbaars. Vrolijk doorvissend tijdens het hondenuitlaatuurtje wist ik nog een handvol snoekbaarzen te vangen. En allemaal op die maffe toppie. Na bijna twee uur vissen vond ik het mooi geweest. Het is inmiddels bijna 23:30 en het begint te vriezen. Met een ongelofelijke grijns en heerlijk ontspannen loop ik weer naar huis. De eindscore van donderdag 5 januari is als volgt: 1 snoek en 17(!) snoekbaarzen. Mijn toppie ziet eruit alsof hij door een houtversnipperaar is gegaan. De actie is er echter niet minder op geworden.

Vrijdag
De vorst heeft overal van dat harde water achter gelaten. Het vissen laat ik maar even achterwege. Zo goed als donderdag wordt het toch niet. Maar er liggen nog steeds een topper en topper jr. van mij op de bodem van de Zuiderdel. Ineens schoot het door mijn hoofd. Ik kan ze gewoon opduiken! Ik heb jarenlang gedoken en nog steeds lig ik met enige regelmaat in het water tijdens het kitesurfen, dus waarom niet dacht ik.
Thuis heb ik mijn duikspullen bij elkaar gezocht en in de auto gestapt richting het 1000 eilandenrijk. Eenmaal daar aangekomen blijkt het toch wat harder gevroren te hebben dan ik dacht. Overal ligt ijs. Duik afgeblazen. Morgen misschien meer geluk.

Zaterdag, 10 uur s’ochtends zit ik weer op de steiger. Nu zonder hengel maar met bril, snorkel, loodgordel, flippers en in een dik winterpak. Het ijs is helemaal weggesmolten in de zachte nacht. Een blik richting de palen en ik laat mezelf in het heerlijk tropische water glijden. Links en recht zwemmen kleurige tropische vissen. Not. Alles is kaal en het zicht valt tegen. De eerste halve meter is zelfs slecht. Pas wanneer ik onderduik en onder de bovenste waterlaag kijk, verbeterd het zicht sterk. De twee topper-dingen kwamen ongeveer acht meter uit de kant in het water terecht en op een slordige 25 meter van de steiger. Na kort zoeken zie ik ineens de bekende firetiger gekleurde toppie jr. liggen. Hij lijkt daar zo door iemand te zijn neergelegd. Ik duik hem op en zwem rustig terug richting de steiger. Vier meter verderop zie ik vervolgens de blauwe topper op de bodem liggen. Helemaal gaaf en zonder aangroei. Na een week op de bodem gelegen te hebben zijn ze allebei weer terug in mijn bezit.

De week op de bodem heeft ze echter geen goed gedaan. Waar ze eerst heel langzaam zinkend naar de bodem gingen, duurt het nu enkele seconden voor ze op de bodem liggen. Blijkbaar heeft het hout wat water opgezogen. Echt verwonderlijk is het niet na een week in het water op twee meter diepte. Inmiddels hangen ze aan een rekje te drogen bij kamertemperatuur. Die avond ben ik weer op stap gegaan naar een ander watertje in het dorp. Uit nieuwschierigheid om te kijken of ook hier de snoekbaarzen gehoor geven aan de stille gang van de toppie. En verdomd, het is nog waar ook. Op een door de lokale jeugd platgeviste vijver melden zich vier snoekbaarzen. Eentje verspeel ik tijdens de dril en enkele aanbeten mis ik. Het was weer een productief avondje en een mooie afsluiting van de vakantie. Maandag heb ik weer les te geven aan mijn groep 5 in Bergen nh en de zondag gebruik ik dan om het een en ander voor te bereiden.

Zondag bleek het nog eens smerig koud te zijn met dikke mist, wind en -2°C. Niks gemist denk ik dan maar zo. De plekken waar ik zo goed gevangen heb de laatste dagen houd ik stil. Helaas heb ik in het verleden meegemaakt dat er enkele ‘sportvissers’zijn die in de ene hand een hengel en in de andere hand een pan hebben, als het om snoekbaars gaat. De aantallen en het formaat van de vissen logen er niet om. De eindscore van de eerste week van 2006 kwam voor mij als volgt uit: 4 snoeken waaronder een vis van 98 en tegen de 30 snoekbaarzen. De grootste en kleinste waren op donderdag gevangen, 72 en 62 cm. De rest zat er vreemd genoeg allemaal tussenin.

Het is niet dat ik nou zo een enorm goede visser ben dat de resultaten ver boven het gemiddelde zaten. Ik had denk ik erg veel geluk. Ik ben bij mijn weten de enige in de buurt die serieus met kleinere jerkbaits in de weer is en door het koude blijven de meeste vissers lekker thuis. Daardoor neemt de hengeldruk weer wat af. Maar hoe vaak kom je nou onverwachts een ongelofelijke berg snoekbaars tegen die helemaal los gaat op dat ene jerkbaitje? En dat zo ongeveer in je eigen achtertuin! Ik vis al vanaf mijn 8ste en ben nu 24. In al die tijd heb ik nog nooit zoiets meegemaakt en zal dat ook niet snel weer mogen ervaren. Ik ben er in iedergeval moeder natuur wel dankbaar voor en geniet er een week later nog steeds van.

Als ik aan die paar dagen terugdenk zit ik alweer helemaal te grijnzen. En dat zijn de zeldzame dingen die wij sportvissers mee mogen maken.


Tot de volgende sessie....

Peter Tuinman




© Dit artikel is exclusief geschreven voor EFFE VISSE in samenwerking met Peter Tuinman en mag als zodanig niet gebruikt worden voor andere doeleinden buiten deze beide partijen om.