Zondag 1 januari, een verwarmende frisse start


Ik was weer vroeg uit de veren. Het idee was om te gaan vissen in het duizend eilanden rijk in langedijk. Rond elven vloog de eerst jerkbait door de lucht. Voorzichtig de wakjes uitkammen, leverde al snel de eerste snoekjes op. Grut weliswaar, maar je bent van de nul af. Tijd om eens een wat grotere plas op te zoeken. Eenmaal bij de Zuiderdel gekomen bleef het lichte baitcastertje in de auto, en kwam zijn iets zwaardere broer tevoorschijn. Een topper eraan en gooien maar. Ik kon vanaf de steigers wat waterplantjes zien staan op anderhalve meter. Als ik iets dan weer niet kan laten.... en ja hoor, een klein snoekje van rond de 45 cm vergreep zich aan de 15,5 cm lange topper die vlak boven de waterplanten heen en weer zwom. Het was een apart visje om te zien, want er zat een rare knik in de ruggegraat. Het had wat weg van een bochel. Daarna werd het stil. Ik had toch meer verwacht bij de waterplanten. Wat meer het weid op staat een rij palen. Deze staan niet echt ver uit de kant en je weet maar nooit wat er bij ligt. Ik gooi en hoor ineens een scherpe tik. Alle druk is ineens van mijn hengel af. Huh!!??. Ik zie de topper mooi in de richting van de paal door de lucht suizen. Maar mijn lijn zit er niet meer aan. Die licht doorgebroken in het water. Ik had toch geen overrun? Een blik op de spoel laat zien dat de lijn er keurig netjes afliep.

Vertwijfeld en ongelofelijk balend sta ik op de steiger. Zomaar ineens een van je favo jerkjes een zoetwatergraf geven is niet prettig. Nou ja, ik heb nog een topper jr. in de koffer liggen. Nieuwe stang ervoor en nog een keer. Ik werp en... Krijg nou wat!! Alweer! Wat is dit toch??!! Nu ben ik mijn andere Topper-ding ook al kwijt. Geen overrun. Ik kijk een goed naar mijn oude abu en zie niks bijzonders. Ik wil de lijn ophalen en dan merk ik het. De spoel stond niet eens meer in de vrijloop. Tijdens de worp is de spoel weer in zijn versnelling geknald en smeet ik vrolijk mijn lijn door. Nog heviger balend en bijna die abu erachter aan gooiend, vind ik het wel mooi geweest voor vandaag. Drie snoekjes gevangen en twee schitterende kwijt. Met een gemengd gevoel rij ik naar huis. Thuis spookt het maar door mijn hoofd. Mijn jerkbaitjes kwijt, dat bleef maar knagen. Die twee dingen hadden me in de voorgaande week van de vakantie al aardig wat snoeken opgeleverd. En dan voel je je flink zuur als je zo door zo iets stoms als een haperende reel je kunstaas kwijt raakt. Dezelfde dag nog belde ik Aad Dam op. Of hij nog een topper in blauw en een topper jr. in firetiger had liggen. Ik had geluk dus ik stond met een uur op zijn erf. Daar nog even gezellig een kop koffie gedronken en met de vervangers weer terug naar huis. De dag erop weer lekker vissen, en niet zonder succes. Enkele snoekjes dienden zich aan die dag. Een slanke snoek van 98 cm was de opener. Het mooie ervan was dat ze uit een stukje water kwamen zeer smal en ondiep was. Met een halve meter was je er wel en het slootje zal niet breder dan 4 meter zijn geweest. De daaropvolgende dagen bleef het wel aardig vangen, tot donderdag.

Donderdag 5 januari staat bij mij op stip als beste visdag ooit. Het was guur en net boven het vriespunt maar dat deerde niet. Ik stond te vissen op een vijver vlak bij mijn huis. Vroeger heb ik hier eens een snoek gevangen en verder niks. Toppie er aan gedaan (net nieuw) om eens te kijken wat ‘ie wel niet deed in het water. Eerste worp, naast wat drijvend plantenafval. Tik, tik, pauze, tik BOEM. Met een grote klap ging een forse snoek ervoor. Maar de pret was van korte duur. Helaas bleef het bij een knetterharde aanbeet. De afdrukken in de toppie waren onmiskenbaar. De snoek had het jerkbaitje zo gepakt dat de rug in de bek zat en de beide dreggen er buiten hingen. Die had nooit kunnen blijven hangen. Maar wat een opfrisser. Ik was weer helemaal alert. Weer er overheen werpen leverde helaas niks op. Ik viste het stukje verder af. Vast. Of toch niet? Rukken en korte runs volgden en even later land ik een snoekbaars van in de 60. En waar en één ligt liggen er vaak meer. In het volgende half uur weet ik er nog 4 te vangen. De teller staat op 1 snoekje en 5 snoekbaarzen, de kleinste 62 cm en de grootste 72 cm. Tijd om te verkassen. Ik loop naar de grootste plas van het stelsel. De andere vaartjes liggen nog dicht met ijs. Zou het op deze plas ook zo gaan? Ik had er al vaker staan gooien maar nog nooit een tikje. De eerste worp levert niks op. Bij de tweede worp laat ik mijn toppie wat langer afzinken en haal ik hem langzamer binnen. Binnen no time zit ik alweer vast... denk ik. Toch vis. Maar wat? Het blijkt alweer een snoekbaars te zijn die over de achterkant van de toppie is geschoven.

Deel 2 volgt....

© Dit artikel is exclusief geschreven voor EFFE VISSE in samenwerking met Peter Tuinman en mag als zodanig niet gebruikt worden voor andere doeleinden buiten deze beide partijen om.