Met gepaste trots hier het debuut van onze nieuwste "fieldwriter" Michel Huigevoort die samen met Piet Driessen regelmatig van alles achter de vinnen aanzit als het maar tanden heeft. Lees mee hoe deze "Specimen Hunter(s)" het keer op keer voor elkaar krijgt om vooral de grotere exemplaren te vangen.

Als ik bij de trailerhelling aankom zit Piet al ongeduldig in zijn boot te wachten. Het verkeer heeft weer eens voor wat oponthoud gezorgd, maar uiteindelijk ben ik maar een enkel minuutje te laat. Maar, vandaag is een visdag en geen werkdag, dus die paar minuten maken niet zo heel veel uit. Ik laad snel mijn visspullen over in Piet zijn boot en even later wordt koers gezet naar de stekken waar het vandaag moet gaan gebeuren.

Ik krijg weer een beetje hetzelfde gevoel als een paar jaar geleden toen ik voor het eerst bij Piet in de boot stapte. Het kunstaasvissen was toen nog betrekkelijk nieuw voor mij, 3 pluggen en een handje vol spinners was alles wat ik die dag bij me had. Meer kunstaas had ik simpelweg niet. Ik heb die dag van alles gezien en geleerd over allerhande kunstaas, ook het feit dat er met kunstaasvissen dagen zijn dat ze het niet willen doen…….We vingen die dag dus niks. Piet kent de rivier zo'n beetje als zijn eigen broekzak. Al jaren brengt hij hier vrijwel de meeste dagen van zijn roofvissers bestaan door. Na die ene dag en het zien van de vele foto's van Piet zijn vangsten wist ik het zeker: Dit wil ik ook!

Vandaag ben ik goed voorbereid op een dagje groot wild jagen. Het arsenaal kunstaas is groot genoeg tegenwoordig, daar zal het vandaag niet aan liggen. De put die we bevissen is er eentje waarvan er waarschijnlijk nog tientallen andere langs de grote rivieren liggen. Groot, diep en helder. De vissen die er gevangen worden zijn van het kaliber fotomodel. Ook het formaat van de gevangen vissen is boven gemiddeld. Maar het is ook zeker niet de eerste keer dat we hier voor Jan met de korte achternaam naar toe zijn gekomen…..We gaan vandaag voor 1 vis, 1 aanbeet. Een ouderwets potje bikkelen dus……

We maken al slepend een verkennend rondje en komen tot de constatering dat er nog steeds veel vissen diep liggen. In tegenstelling tot andere wateren waar veel grote snoeken rond oktober vaak op ondiepe plaatsen goed te vangen zijn, is dat een beetje een tegenvaller. Het valt namelijk niet mee om de hele dag je brok kunstaas op een diepte rond de 6 meter te laten zwemmen. Trollend is dat geen enkel probleem, maar gezien het zeer grillige bodemverloop is dat hier een weinig zinvolle optie. Al varend is het hier bijna onmogelijk om goed het talud te kunnen volgen. Het wordt dus werpen geblazen met zwaar kunstaas zodat je niet te veel tijd verspeelt met het laten afzinken ervan. Toch nog hard werken vandaag dus.

Als Piet het anker laat zakken op 10 meter, draait de boot zich op de wind en zijn we een paar ogenblikken later aan het vissen. We werpen schuin naar een talud dat vrij steil van 4 naar 12 meter afloopt. Piet werpt een grote shad die hij al jiggend met grote sprongen terug vist en ik werp een Bull Dawg die ik in een rustig tempo binnendraai. Gewoon tot de bodem laten zakken en binnendraaien, misschien af en toe een tikje met de hengeltop geven en gegarandeerd dat de snoeken er niet vanaf kunnen blijven. Na een half uurtje werpen blijkt dat ook inderdaad. Op half water is een snoek van het talud af gekomen en heeft zich op mijn Bull Dawg gestort. Even geeft de snoek flink wat weerstand maar al snel ligt ze er verslagen bij naast de boot. Een snoekje van rond de 70 heeft ons nog meer moed gegeven. Zonder uit het water te tillen onthaakt Piet de snoek in een flitsende polsbeweging. Als na nog een drie kwartier blijkt dat dit talud niets meer oplevert houden we een korte koffiepauze en verlegt Piet de boot naar een volgend talud.

De wind heeft de hele week op dit kantje gestaan en het zou wel eens kunnen dat dit de nodige prooivissen deze kant op heeft gelokt. Met de snoek in het kielzog natuurlijk. Hetzelfde werpritueel herhaalt zich, maar na een tijdje verwissel ik mijn Bull Dawg voor een grote spinnerbait. Ik denk dat ik het ding al zo'n 3 jaar meeneem, zelfs in Ierland is de grote kalkoen-met-oorbellen-immitaite al twee keer geweest. Op een rivierkreeft na heb ik er echter nog niks op gevangen! Toch ziet het ding er erg hoopvol uit en als het door het water loopt dan krijg je spontaan de neiging om er zelf achteraan te duiken. Het formaat is echter zo fors dat je het na een half uurtje snel beu bent. Deze keer krijgt ik geen kans om een half uur te werpen want na twee worpen volgt er een heerlijke beuk op de hengel, meteen gevolgd door en serie kopstoten waar je U tegen zegt. De vis trekt een paar sprintjes richting het diepe water maar komt toch vrij vlot tot de conclusie dat ze tegen de zware jerkuitrusting weinig in te brengen heeft. Piet heeft inmiddels het net al klaar liggen en in een beweging wordt de buit binnen gehaald. Wat een beer! We slaan samen een paar triomfkreten uit en maken snel wat foto's

We hadden 's morgens nog tegen elkaar gezegd dat het slechts een kwestie van tijd zou zijn voordat hier de magische 1.20-grens gebroken zou worden. Nou deze zou wel eens in de buurt kunnen komen…..Het lint stopt op 1.16, een nieuw persoonlijk record! Ik ben zo blij als een kind en Piet ook. Ons plan voor vandaag is uitgekomen! Half in de wolken vissen we door en even denken we aan nog een kanjer als Piet zijn shad wordt aangevallen. "Helaas" een kleine zeventiger maar de adrenaline stroomde toch weer even! Een mooi moment om de gebeurtenissen van vandaag op een rijtje te zetten en een einde te maken aan een mooie dag. Een dag met een gouden randje.

Dit artikel is exclusief geschreven voor EFFE VISSE in samenwerking met Michel Huigevoort, en mag als dusdanig niet gebruikt worden voor andere doeleinden buiten deze beide partijen om.