Effe Visse goes Ballyconnell
woensdag 7 t/m 14 mei 2003
(door Ronald "Rookie" de Vette)

De reis
Op een zeer christelijke tijd op een mooie zonnige lentemorgen verzamelen we in Amsterdam bij Bart 'Wikkelman' en Jan 'Pikeman'. Eveneens ervaringsdeskundige Rens 'Minnowman'en nieuwkomer Ronald brengen vol goede moed hun efficiënt ingepakte bagage mee van huis. De meeste hengels zaten al in hun Bazooka hengelkokers. Een lift van Bart's vrouw Jos en Jan zijn schoonvader bracht ons heel 'makkelijk' op Schiphol. We vervolgden onze reis heel "EZY"  met EasyJet, rechtstreeks van Amsterdam naar Belfast, Noord-Ierland. In tegenstelling tot sommige berichten over veelvuldige vertragingen met onze oranje vrienden ging onze vlucht stipt op tijd, sterker nog: iets voor op schema. Na een anderhalf uur vliegen sprongen we in de gereedstaande huurauto op naar Ierland. Vier man met hengels en de nodige bagage passen redelijk goed in een Focus station.

De accommodatie
Onze gastheer deze week is Francis McColdrick. Zijn Bed & Breakfast "The Anglers Rest" (Nest?) vormde deze week onze thuisbasis. Van de buitenkant lijkt het een van een aantal typisch Ierse pubs in de hoofdstraat van het grensdorp Ballyconnell (Cavan). Francis is zelf is een vervent witvisser (double world champion!) evenals het merendeel van zijn overwegend Engelse gasten. Naast bar is er ook een klein restaurant voor ontbijt of avondeten. Op het moment van ons verblijf werd het Nest flink uitgebreid met een veel ruimere bar en restaurant. Vooral de grote stenen open haard lijkt de moeite waard om snel uit te testen na een dagje goed vangen met een glas Guiness in de hand. De kamers zijn typisch Iers, niet al te groot met TV, douche en WC op de kamer.

De omgeving
Ballyconnell ligt aan de Woodford river in een heuvelachtig landschap. Er zijn vele kleine en enkele grotere meren. Lang niet zo groot als bijvoorbeeld Lough Derg, maar zeker zo aantrekkelijk en afwisselend voor de wit- en, wat ons betreft, in het bijzonder de snoekvisser. Upper Lough Erne is een aaneenschakeling van vele kleinere meren die samen een geweldig vis- en watersportgebied vormen. Wij hebben gevist op een gebied met vier meren qua oppervlakte te vergelijken met de Kagerplassen bij Leiden en Warmond. Coologue Lake, Derrycassan Lake, Ballymagauran Lake en het grootste van de vier, Garadice Lake vormde ons primaire jachtgebied. Hoewel we serieuze plannen hadden nog meer bekende en onbekende meren te gaan bevissen zijn we, op de dag van aankomst na laat in de middag, niet van dit gebied geweken. Dat dit geen straf was kunt u verderop lezen.

Mobiele spoed is zelden goed
De drang van een echte pike visser om zijn aas in het water te hebben is haast ontembaar. Zo ontembaar dat pikeman in de rush op Schiphol zijn mobieltje in zijn auto liet zitten. Schoonpapa nog een extra rondje Schiphol laten rijden zodat de 'onmisbare' GSM toch mee op vakantie kon. Even een reisverzekeringetje afsluiten en na een kop koffie konden we aan boord van onze oranje-boven jetliner.

Aandrang
Onderweg van Belfast naar Ballyconnell hadden we al meerdere uitermate 'lovely' lakes gezien. Eenmaal aangekomen in ons Nest werd de aandrang zo groot dat we er gelijk met de auto op uit trokken om het water te gaan verkennen. We konden (lopend) over de brug in de rivier een beetje gaan smijten. Waarom makkelijk als het moeilijk kan? De mooiste meren zijn ook vaak het lastigst te bereiken. In ieder geval dient er een stukje gekluund te worden door drassig terrein. Ondanks de eerste regenbuien en enig puin en rotzooi langs de oevers, we visten dicht bij een boerderij, werden toch de eerste 3 snoeken gehaakt. De winner van die eerste avond was Wikkelman met een mooi exemplaar van 85 cm.

Diner
Nadat de eetlust enigszins was aangewakkerd begon het indrinken aan de bar. De kaart omvat naast de bekende steaks ook enkele vis en curry gerechten. De harde kern begon met een bescheiden Sirloin. (om precies te zijn: het bord was erg bescheiden voor de lap staek die er op lag). De rookie begon met chicken curry, en dat alleen maar omdat de cod fish filet tijdelijk uitverkocht was. De kwaliteit van met name de steaks was uitstekend en verder vooral veel, veel en nog eens veel. Als afslankkuur is een weekje Anglers' Rest niet aan te raden. Vooral de avond met de lamb racks zal ons nog lang heugen. Wij schatten in zonder al te veel te overdrijven, dat er per 2 man 1 lammetje geofferd is.

Early Fish 
Onze witvis collega's staan wel erg vroeg op. Om 5 uur het eerste gestommel in het hotel. Gelukkig zijn wij er van overtuigd dat snoeken niet van die vroege vogels zijn. Hoeven wij er ook niet zo vroeg uit. Proberen om om 8 uur aan tafel te zitten leek ons mooi genoeg.

Breakfast! 
Het leven van een snoekvisser in Ierland valt niet mee. Na een stevig ontbijt wordt de naastgelegen supermarkt geplunderd voor een lunch (stokbroodje min of meer gezond), drankjes en een koek, chocolade en snoep pakket. Het is toch een kwestie zo comfortabel mogelijk een dagje op het water doorbrengen. Francis' staff voorzag ons van een onovertroffen pot engelse koffie (kwam de beste Tectyl ook niet van dit eiland?) die in onze RVS thermoskannen tot laat in de middag warm werd gehouden. Mocht de benzine onverhoopt op zijn, kun je er altijd nog mee thuis komen…

Coologue Lake: Cool man! 
De eerste dag reed Francis ons voor naar de plaats waar de boten lagen. Twee onvervalste Johnson/Envinrude 4 pk buitenboord motoren, benzine en olie aan boord. De vloot voor de komende week bestond uit een prachtige lakeboat. Lang en slank en in geval van nood met 2 man te roeien (als je ten minste over 4 roeispanen beschikt!). De tweede boot was een witte polyester kajuitboot…… De kajuit was er niet al te professioneel afgezaagd en verwijderd, Black en Deckertje? Dit had de stijfheid en samenhang van het vaartuigje geen goed gedaan. De hoge spiegel vroeg eigenlijk om een langstaart buitenboord motor, wij hadden een kortstaart. Wel lekker om behoorlijk wat zuurstof aan het water toe te voegen. Enfin, het vaarde. Wel professioneel was het met een pijp isolatie schuim beklede randje om je pluggen en lepels aan op te hangen. De wind was de eerste dagen behoorlijk en natuurlijk lagen we aan lager wal. De diepte was ook niet veel, stenen op ongeveer 40 cm. De zwarte motor op de polyester boot startte meteen. Kapitein Bart en zijn bemanning waren snel los. De witte motor op de lakeboat had wat start problemen. Na enige ochtend gymnastiek en het juiste gebruik van de choke (wat was er ook al weer aan de hand?) en fijnstelling van de luchtstelschroef koos kapitein Jan ook het ruime sop. De diepte op dit meer is erg gering. Veel dieper dan 1 meter 30 wordt het vrijwel nergens. Veel, heel veel planten. Omdat we relatief vroeg in het seizoen waren kwamen de planten vrijwel nergens tot aan de oppervlakte, op enkele rietveldjes en pollen na. De eerste dag was hier weinig te beleven. Zowel 's ochtends heen als 's avonds terug geen leven te bekennen. Veel te ondiep dachten we, hier zit geen snoek in het hooguit 12°C koude water. Pas op de tweede dag wist Bart al trollend een mooie 90-er aan de haak te slaan. Ze zaten er dus toch in dit ondiepe plantenrijke watertje! Vanaf dat moment werd elke dag begonnen en afgesloten met enkele driften op Coologue Lake. En succesvol, het leek wel of er alleen maar dikke 80 en 90-ers lagen! Pas de laatste dag werden er al jerkend en driftend ook enkele kleine bijtgrage Jackpikes aan de haak geslagen. Zo zie je maar dat de eerste indruk toch niet altijd de juiste is.

Derrycassan Lake
Om van Coologue naar het volgende meer te komen moesten we een stukje rivier volgen. De vaargeul was niet al te breed, maar met het ondiepe water tot aan de kant of rietkragen meegerekend was het een leuke behoorlijk brede verbindingsweg. Halverwege kom je een leuke kuil tegen van ongeveer 5 meter diepte, pal tegen de rietkraag aan. Dit stukje is ook een geliefde stek voor onze collega witvissers. De echte pro's stonden met een waadpak tot aan hun navel in het koude water. Tafeltje binnen handbereik met voer en accessoires en vangen maar! Rare jongens die witvissers? Een haakse bocht naar links en Derrycassan Lake kwam al in zicht. Op bepaalde momenten hebben we hier leuk gevangen, vooral tegen de avond op de weg terug kon je hier een leuk 'oponthoud' beleven. Zelf hadden wij de indruk dat hier niet altijd vis zat, maar als die er zat, op doortocht of niet, waren onze vrienden Esox ook altijd present. Na de bocht werd het water langzaam steeds breder met een aan de zuidzijde mooie beginnende rietkraag. Ook hier kon menig snoekje de verleiding van ons kunstaas niet weerstaan.
Met krap 2 km is Derrycassan een behoorlijk meer. De grotere dieptes liggen aan de noordzijde en richting de verbinding met Ballymagauran Lake 8 à 9 meter maximaal. Een heel groot stuk op een meter of 6 en een interessante 4,5 meter lijn dwars over het meer. Het duurde even voordat we de interessante bodem plaatsen hadden gevonden. Desondanks vingen we gelijk al. In tegenstelling tot andere plaatsen waar we vooral jerkend succes hadden deden hier de kleine ratelende exoten van o.a. Storm en een heel scala aan spinnerbaits het erg goed. Het markeren van de interessante 'rotzooi' op de bodem werkte hier echt goed. Op een gegeven moment hadden we 4 boeitjes uit liggen. Inclusief 2 zelf met ballonnen gefabriceerde exemplaren. Deze ballonnen waren overigens het best op afstand te zien. Dat naast verwarring voor de spaarzaam passerende pleziervaart deze beboeing ook voor onszelf de nodige hilariteit opleverde getuige de redding van Bart zijn complete hengel door Rens (zeg eens eerlijk Rens….. of had je hem zelf ook overboord gewerkt?). Gelukkig stonden je polsreflexen op scherp! Het wegkapen van elkaars snoeken tijdens een uur of anderhalf toen onze snoekvrienden helemaal los waren boven een schitterend oerwoud van wier op onze dieptemeters, vroeg het nodige van onze navigatie kunsten. Lange, korte, diepe en ondiepe slepen volgden getrouw de koers die onze bootjes onder invloed van de motor en de wind volgden, of beter opgedrongen kregen….

Ballymagmauran Lake 
Aan de oostzijde verlaat je Derrycassan om door een, in eerste instantie smal kanaaltje, richting het volgende meer te trekken. Ook hier leek niet altijd vis te zitten, maar toch regelmatig werden hier leuke aanbeten gevoeld en grote en wat kleinere exemplaren binnen gevist. Na de bocht is het aan stuurboord erg ondiep, zelfs voor onze boot 'MS Tupperware' met een (te) kortstaartmotor! Ballymagmauran Lake is een waar rietvelden en waterplanten paradijs. Dieper dan de 2 m in de vaargeul is het er nergens. Volgens zegge zou er voor de monding van de Blackwater river, die in het noorden in dit meer uitmond, een diepe kuil moeten zijn. Wij hebben hem in ieder geval niet kunnen vinden. Over het gehele meer gaven onze fishfinders steady 0,6 à 0,7 m weer. Ook zou hier bruine forel voorkomen. Niet gezien. In een heerlijke drift sessie langs de rietkragen en over plantenbedden aan de zuidoost zijde wisten Jan en Ronald enkele kleinere exemplaren te interesseren voor ons kunstaas. Een schitterende omgeving en bloedstollend mooi water. De grootste werd gehaakt op de hoek van uitgang richting het volgende meer 'Paradice' Lake.

Garadice Lake: Paradise Lake! 

Wederom aan de oostzijde verlaten het meer op weg naar het volgende meer. In een schitterend agrarisch landschap met een boederij staan onze vrienden horse, sheep & cow nieuwsgierig onze verrichtingen gade te slaan. Het riviertje kronkeld hier vredig door het landschap. De breedte varieert en ook ontdekken we enkele gaten van een meter of vijf. Het duurt niet lang of de eerste dril kan beginnen. Via een bosrijk stuk en enkele plassen kom je bij Ballinaconnell bridge. De naam zegt het al een brug in de weg van Ballinamore naar Ballyconnell. Vlak na de brug zijn de eerste (en enige) tekenen van toeristische explotatie waar te nemen: Haughtons' Shore, een passantenhaven met sanitaire voorzieningen. Druk hebben we het er niet gezien. De brug en omgeving is een geliefde stek voor witvissers en waar witvis(ers) is(zijn), is (zijn) ook snoek(vissers); wij dus! Ronald voelde een stevige beuk op een spinner bait, kolk in het water en weg. Weg? Waar!? Schreeuwt Rens. Daar! Wijst Ronald. Met een soepele onderhandse worp gooit Rens zijn spinnerbait achter de kolk….. Boem! Hangen, na een schitterende dril, en onder het toeziend oog van onze witvisvrienden, komt er een schitterende 90-er boven water. En dat nog voordat Garadice is begonnen…. Dat smaakt naar meer! Door zijn grootte, 3.5 à 4 km is vooral bij wind Garadice wat lastig te bevissen aan lager wal. Gelukkig is er dan ook nog altijd een hoger wal (waar je wel eerst moet zien te komen!) en de beschutting van vele eilandjes om een rustiger plekje te vinden. Ook de mobiele communicatie liet ons hier enigszins in de steek. Het was al diep in de middag toen we een sms ontvingen van Jan en Bart: "Motor pech hebben hulp nodig". Nu moet je weten dat deze mannen die dag 2 motoren ter beschikking hadden…. Grapje of benzine op? Smsje terug: "Waar zitten jullie?" "Okay we breken onze drill wel af en komen er aan!" Daar lagen ze dan, aan lager wal geraakt, zwarte vette klauwen van een dubbele motor revisie, enigszins gedemotiveerd, niet gevist, geen snoek gezien… Tot overmaat van ramp slaat een van de redders (ik noem geen namen) pal voor de plek des onheils, met een juich kreet, ook nog een mooi exemplaar aan de haak ('de schuldige': sorry maten, zal niet meer gebeuren! [dat juichen… bedoel ik]) Na wat discussie door de redders op sleeptouw genomen richting 'huis'. Goed gevangen, best wel gezellig zo dicht bij elkaar! Er deden hardnekkige geruchten de ronde over 'the Graveyard'…. Een stukje van 200 m voor een kerkhof waar de snoeken gestapeld zouden liggen. Sterker nog ze graven er tunnels om zich te goed te doen aan het lijksap dat langzaam maar zeker met de overvloedige regen richting het meer sijpeld. Tja, luguber was het wel, maar onze ervaringen kunnen bovenstaande niet zondermeer bevestigen. Een enkele jack pike hebben we wel gezien. Eerlijk gezegd vingen wij beter aan de andere kant, tegenover het kerkhof in 'fresh water!' Het is lastig om de juiste plekken te vinden op dit wat grotere meer, maar als je een aanbeet hebt, ook al is het maar een 70-er is een stevige dril gegarandeerd! Wat zijn ze sterk hier. Met name aan de noord en west zijde bevonden zich enkele interessante riggels en onregelmatige bodemstructuren en wat planten groei. Niet continu, maar toch regelmatig hebben we hier leuke aanbeten gehad en de nodige geland. Vanwege de wind en golfslag was het behoorlijk hard werken. Regen of niet een nat pak kreeg je toch wel. Het buiswater stortte zich uit over stuurman en dekzwabbers. Aan de noordzijde hadden we een mooi traject met enkele richels die zich uitstrekten tot 6m diepte. Een plantenbed en twee landtongen waarvan er een met een mooie kuil. Meerdere keren waren de snoeken hier behoorlijk los gedurende 1 à 2 uur. Jammer dat je hier ook vaak de volle wind en golfslag pakt. Garadice heeft vele mooie kanten, van diep tot zeer ondiep met riet. Wij zijn er van overtuigd dat er nog veel meer hotspots zijn, je moet ze alleen even weten te lokaliseren. Door het intensieve gebruik hebben we de vloer van ons motorschip 'MS Tupperware' ook nog een revisie gegeven. Op de kant stond een mooi, door weer en wind zilver-grijs gekleurde palet, volgens Ronald pastte die precies op de bodem. Rens had zijn twijfels… Voor de zekerheid de hengels en enkele andere spullen even van boord gehaald. Eerlijk is eerlijk, dat pastte maar net, daar kon geen vinger meer tussen. De rest van de week toch veel plezier van deze kleine renovatie gehad. Hopelijk ziet Francis ook dat deze oplossing geen maanden meer mee gaat. We hebben geruchten gehoord over een op handen zijnde vlootvernieuwing (meer lake boats!).

Schade
Na 1 week vissen konden we de rekening opmaken. Van de perfecte onderlijntjes (Titanium!) van Jan hadden we er geen verspeeld of vervangen. Superspul! Jan heeft een slider op de bodem achter gelaten en een hengel 20 cm ingekort tijdens een foto sessie (zonde!) en een onthakingstang. Bart heeft een Fatso aan een snoek uitgeleend die hem niet meer terug kwam brengen. Rens heeft een Storm 'rattling shad rap' aan de diepte toevertrouwd. Ronald heeft alles nog, en meer, zijn kantoor handjes zaten onder de kloven 'van de frisse buitenlucht' zullen we maar zeggen. Counter measures voor kloven: handen weken in zo heet mogelijk water met (groene) Biotex. Handen ruim en regelmatig insmeren met Glyco handcreme van bijv. Dr. Swaab. De heerlijke kamfer lucht zal bij de oudere jongeren onder ons ongetwijfeld herinneringen aan hun diensttijd doen herleven. Na thuiskomst was de situatie in 3 dagen weer onder controle! (Heleen bedank voor het recept) Volgende keer wel meenemen.

Home Sweet Home Dat aan alle leuke dingen een einde komt wisten we, dat het zo zwaar zou vallen… is toch elke keer weer een zware dobber. Woensdagmorgen vroeg op pad om de 9 uur vlucht op Belfast te halen. Net als op de heenreis hadden we nog steeds aardig wat zooi bij ons. Zelfs een opvouwbaar vistoeltje van Ronald extra. Dat Jan erg zuinig is op zijn spullen wisten we, maar [smekend!] Jan a.u.b. doe voortaan je pluggen en dreggen maar niet meer in je handbagage. Je kent dat wel, vliegtuig klaar voor vertrek; 'This is your captain speaking: We are ready for take-off, however we are awaiting a final passenger…". Die passenger hoorde dus bij ons…. 2 minuten voor het sluiten van de deuren als laatste binnen is niet echt een record om trots op te zijn.

De vangst

De foto's

Klik hier voor nog een aantal mooie foto's