|
Valt er nog wat te schrijven dan? En waar moet dat in godsnaam over gaan. Met die gedachte en een kop koffie kruip je onder de leeslamp met “als de rovers jagen” op schoot. Stolk veegt gelijk de aanhef van deze recensie van tafel door zijn “*Hollandse nieuwe” te lanceren in de vorm van roofblei. Nog niet veel beschreven in boekvorm en dus goed voor bijna 50 pagina’s “laatste nieuws”.
|
|
|
Ze zijn er al alweer een
aantal
maanden
en dus hebben we tijd genoeg gehad om dit in ons land relatief nieuwe
"aluminium superschip" eens flink onder handen te nemen. Crestliner staat in Amerika op gelijke hoogte met Lund of zelfs
een neuslengte voor als het om verkoopcijfers gaat. Het was dus
maar een kwestie van tijd voordat Nederland aan de beurt was.
De Fishawk valt in het "middenklasser segment" voor zover die
standaard bestaat in de botenbranch, zo niet dan bij deze. De
avond voor "D-day" werd ik nog opgebeld door een uitbundig stel
heren die de laatste hand legden aan het opbouwen van "mijn"
nieuwe aluminium nieuwkomer. "HOOR JE HEM " wordt er door de telefoon vanaf
de Nieuwkoopse Plassen geschreeuwd, huh ? jullie varen toch niet
al he bits ik ietwat terug? "NATUURLIJK WEL.....HOE MOETEN WE ANDERS DE
BOEL TESTEN !" Tja dat is natuurlijk waar, maar het liefst had ik
de boot zelf willen dopen. NEE !! schreeuw ik terug, waarom
schreeuw ik eigenlijk, zullen de zenuwen wel zijn. WAT MOET IK DAN
HOREN ? "DAT IS JE NIEUWE 70 PK SUZUKI". Het is ongelofelijk dat
een motor met een dergelijk aantal PK's stationair zo weinig (zeg
maar geen) geluid maakt. "WE GAAN NOG EVEN VERDER HIER....TOT
MORGEN". Ik hoor nog net hoe de motor even een "inwerk" plaagstoot van
5000 toeren krijgt, waarop de deze met een diep zuiver maar
ingetogen gebrul laat weten dat ie er zin in heeft.
Ietwat zenuwachtig open ik de volgende ochtend de deur bij Ensink
Watersport in Noorden, zenuwachtig want ik heb er tenslotte mijn
"oude vertrouwde" Alumacraft voor ingeruild. Niets dan
goeds
overigens over Alumacraft hoor, prima boot, maar ik wilde wel eens
wat anders proberen. Daar staat hij dan 4.80 lang en 2.21 breed.
Jezus daar zal ik even aan moeten wennen, ondanks dat dergelijk
brede boten tegenwoordig de nieuwe standaard zijn in de States. "Widebody's" worden ze
daar genoemd en bijna alle topmerken zijn in de breedte aangepast. Breed heeft voor en nadelen, zo kun je een
probleem krijgen met onze kikkerlandjesgaragaboxen, met 2.21 moet
je toch wel even goed meten. 2.21 is ook net zo breed als een normale
middenklasser auto en met een kleine wagen moet je al snel aan "caravan-spiegels"
denken. Gelukkig laat het (kale) gewicht van 399 kilo een kleine
auto niet snel toe dus dat probleempje kan van tafel. Later zou
blijken dat ik vanuit mijn Peugeot 406 nog net netjes langs de
auto naar achteren kan kijken. Terug naar het interieur waar ik
het stuurconsole inspecteer. Nog nooit heb ik de luxe van een
stuurconsole mogen proeven en eerlijk gezegd wilde ik dat ook
nooit. Ik vond het ondingen die alleen maar in de weg stonden en
kostbare (vis) ruimte in beslag namen. Feit is wel dat we steeds
vaker op groter water vissen en wat langer aan de stuurhendel
moeten trekken. Met mijn "oude" 30 PK ging dat nog wel, maar na een hele
dag Volkerak of Haringvliet was mijn linkerschouder wel ff 5
centimeter groter dan de rechter. Tel daarbij die 2.21 van de
Crestliner op en je begrijpt dat met deze breedte een Console
absoluut een overweging waard is.
1, 2, 3, 4, 5.....6, 7, opbergvakken tel ik in de gauwigheid en
dan heb ik de abnormaal grote visbun (bijna over de hele breedte)
nog niet eens meegeteld. na wat verder speurwerk kom ik nog 4 vak(jes)
tegen, dus alles wat ooit door mijn oude boot zwierf kan nu netjes
opgeborgen worden (zelfs enkele geheel opgetuigde vertikaalstokken
verdwijnen als sneeuw voor de zon). Erg blij ben ik met de 2 nieuw
ontwikkelde concept DX stoelen die standaard meegeleverd
worden. Je zit toch het grootste gedeelte van de dag op je krent
en deze stoelen zitten zo lekker dat je ze het liefst na het
vissen thuis voor je TV zou willen inklikken. Over inklikken
gesproken, je kunt maar liefst op 5 posities je stoel positioneren
en ik ben nog geen positie tegengekomen die ergens anders had
gemoeten. Verder is de zitting zo gemaakt dat je automatisch tegen
de rugleuning aangedrukt wordt, dus regelmatig verzitten of van je
stoel afglijden is er niet meer bij. Zoals gezegd is de boot
verschrikkelijk ruim en redelijk netjes afgewerkt. Hier en daar
zitten wel wat "onregelmatigheden" zoals, lijmresten van
het tapijt, uitstulpende schuimkopjes en tapijtrandjes die ikzelf net ff wat netter
had willen zien. Het schuim en de lijmresten waren overigens
binnen enkele minuten verdwenen, maar goed voor een dergelijke
boot blijft het knullig Amerikaans. Wel prettig is zijn ingebouwde
benzinetank van maar liefst ehhh... 70 liter, dus het gesjouw met
tankje benzine en het eeuwig vergeten open te draaien van de
daarop aanwezige ontluchtingsknop is bij deze verleden tijd. Aan
de achterkant missen we wel een mogelijkheid om "netjes" een
elektromotor in te pluggen en een klein uurtje later is ook dat
"minpuntje" verholpen. Deze mogelijkheid zit standaard gelukkig
wel gemonteerd in de punt van de boot.
Eerst maar eens 20 uren invaren Frenk enuhh niet teveel hoge
toeren en niet te lang stationair geeft Freek Ensink aan. Freek
sluit ook nog even de extra tiltknop aan die voor in de punt zit.
Makkelijk, want nu kun je als het nodig is vanaf de punt van de
boot de Suzuki omhoog "tillen". Daarmee is (voorlopig) de
laatste handeling verricht. Getverdemme 20 uur?, das niet niks en
een hele lange tijd als je gefrustreerd met je hand op gashendel
zit met 70 Pk achter je kont. Helaas ontkom je er niet aan want Suzuki komt onverbiddelijk met het opgeheven vingertje als
je je niet aan de regels houd. Het "vingertje" komt voort uit een
computer die na de eerste 20 uur wordt aangesloten op je
buitenboordbruller en je en-publiek voor de leeuwen gooit met
allerhande informatie over gedraaide toerentallen, verbruikte olie
en tientallen andere handelingen. Het speciaal voor Suzuki
ontwikkelde programma laat geen spaan van je heel indien je niet
zuinig met je nieuwe speelgoed omgaat en waarom zou je ook niet
!!! Goede stok achter de deur die ik bij al mijn eerdere
motormerken moest missen. Enfin inmiddels zitten de 20 uren erop
en met enkele zweetdruppels op het voorhoofd gaf de computer me een dikke
voldoende voor voorbeeldig invaren pheww.
Al
snel staan we op de trailerhelling bij het Gooimeer en kijken we
watertandend naar de waterskibaan waar je "geoorloofd" ff uit je
dak mag gaan. Vriend, vismaat en mede-fieldtester die dag is Michel
Huigevoort die ook een aardig fotootje kan schieten. Hij zoekt gelijk
na het traileren
een mooi plekje uit op de steiger natuurlijk met het zonnetje in
de rug. Gassen maar Frenk...........
alsof ie het nooit zou zeggen. De boot ligt hoog, erg hoog op het
water en dat komt omdat er conform de CE keur behoorlijk wat extra
schuim in de boot is verwerkt. Op zich natuurlijk niets mis mee en
het geeft een veilig gevoel, nu eerst maar eens varen. Ik had natuurlijk al stiekem de
5000 toeren al eens gehaald maar nooit lang en volgens het boekje.
Dit was anders, hier ging het om, hoe hard kan ie al heeft dat
natuurlijk geen ruk met vissen te maken, maar goed ik ben ook maar een
(verwend) mens. langzaam druk ik de gashendel naar voren en gelijk richt
de punt van de boot zich bij het ontbreken van een vismaat extra statig omhoog. Niet te hoog want daar zorgen de 2
voorin geplaatste Delphi accu's wel voor. Iets meer gas en de 70
paarden hinniken tevreden. Nu komt het er op aan en druk door tot het
niet verder meer kan....planken dus. De boot schiet vooruit en zit
binnen no-time op 5000 toeren en een GPS gemeten snelheid van 67
echte kilometers. Wauw, maar het kan nog harder en bij 5400 is de
koek op en meten we een krappe 70 km. Nog niet gewend aan een stuur, trim, tilt
en noem maar op, vergeet ik bijna de trim. Op het dashbord (trim-meter)
zie ik dat de motor nog geheel op zijn laagste stand staat en trim
ik langzaam bij. Het zwarte Suzuki monster kantelt langzaam naar voren en
nogmaals versnelt de boot. Als de meter
"horizontaal" aangeeft en de schroef bijna naar lucht hapt is het
welletjes. Ik vergeet spontaan tijdens deze adrenaline burst naar
de snelheid te kijken en de enige sterk verhoogde snelheid die ik
nog meekrijg is die van mijn hart.
Michel geeft middels zijn omhoog gestoken duim aan dat het mooie
plaatjes worden en ik draai nog wat "mooie" aggies en negens.
Het
is een ideale dag om
met een windje
3 wat te spelevaren, dergelijk condities
zijn zeldzaam hier op het gooimeer. De gelaste bodem doet wat ie beloofd en laat
zich erg makkelijk sturen, ook op hoog vermogen. De combinatie van
de superstille Suzuki en de popnagelvrije bodem van de Crestliner
maken het "recreatie-varen" inderdaad tot een genot. Daar zal
vooral mijn gezin blij mee zijn evenals de mogelijk om eindelijk
eens "echt" te kunnen waterskieen. We ploffen natuurlijk ook nog even de MinnKota Vector overboord om de laatste twijfels over het
driften met een 2.21 brede boot te ontzenuwen. Ik klik de stoel op
het platform recht achter de motor en kan zo prima uit de voeten
al is de stuurhendel van de Vector wat erg lang (of mijn buik iets te dik).
Gelukkig hadden we dit al zien aankomen en heb ik van de firma EVIN een korte stuurhendel meegekregen die (in mijn geval)
aanmerkelijk beter functioneert. De boot "luistert" prima en laat
zich nauwkeurig sturen. In alle opwinding vergeet ik helemaal dat
Michel nog op de steiger staat en besluit ook hem het "Crestliner
gevoel" te laten ervaren. Ook hij als verstokte "Tiller visser"
(motor met stuurhendel) moet bekennen dat een stuurconsole in deze
boot een weldaad is en vooral op dit grote water absoluut tot z,n
recht komt. De brede boot heeft nog een voordeel en die wordt
duidelijk als we met z'n tweeen aan 1 kant gaan staan, de boot
geeft geen krimp en dat is wel zo prettig bij het
scheppen/onthaken van vis. Verder verteld Michel nog dat bij het
instappen, het net is alsof je op een steiger stapt, erg stabiel
dus.
Qua uitstraling krijgt de boot een 10 en dat zal vooral komen door
zijn mooie lijn en hoe hij op het water ligt.
Dit heeft uiteraard weer niets met vissen te maken, maar hee...het
oog wil ook wat. Zijn formaat brengt helaas met zich mee dat de
garage of schuur nauwkeurig moet worden opgemeten als je hem
tenminste droog en veilig wilt stallen. De opbergruimte binnenin
is net zo enorm als de buitenkant, evenals de visbun waarin met
gemak je grootste vissen op adem kunnen komen. De afwerken is
prima maarehhh het zijn van die kleine dingetjes he !!! Verder
hebben we toch besloten om als extra waterkering "Splashguards" op
de spiegel te monteren. Nu is het backtrollen helemaal geweldig,
maar In principe kun je dit niet als minpunt aanmerken en hebben
bijna alle topmerken van dit formaat te kampen met in mijn ogen
veel te lage spiegels. De prijs ligt op Lund niveau en is gezien
de vergelijkbare kwaliteit juist gekozen, al geeft de gelaste
bodem voor mij althans de doorslag om dan voor een Crestliner te
kiezen. Eenmaal een Fishawk onder je kont, heb je een boot die je
beslist de eerste 10 jaar niet meer zult verruilen voor een ander.
